در قنوت تمام  نمازهایمان ....باشد دروغ می گویم همه ی نمازها نه اما می خوانیم   اللهم کن لِوَلیکَ الحُجه ابن الحسن صَلَواتُکَ علیه و علی آبائه ...

و می خوانیم که الهی عَظُم البلاء و بَرِحَ الخفاء و انکَشَف الغِطاء  و می دانیم  که سخت شده است

و صبح را با اماممان عهد می بندیم  که  اللهم ربَّ النّورِالعَظیم  و ربَّ الکرسی الرَفیع و اعتقاد پیدا می کنیم که انهّم یَرَونه بعیداً و نریهُ قریباً 

و می خوانیم که سلامٌ علی آل یاسین  السَّلامُ علیکَ یا داعیَ الله وَ رَبانیَّ ایاته ...  چون اعتقاد داریم که آنقدر معرفت دارند انقدر کرامت دارند که سلام مارا بی جواب نمی گزارند ...

دیدی ... دیدی برایه پدر عالم چه کم دعا می کنیم

  دیدی فقط لحظه ای از روزمان برایه اوست ... فقط دقایقی ...

او که نگران ماست ... اوکه نگران حاله شیعیانش است ... اوکه منتظر دعایه ماست ... او که پدر عالم است ... اوکه ...

و دیدی غربت یعنی آنکه باشی و نبینند تورا  نه آنکه کسی را نشناسی ...

خدایا همتی عطا کن تا کارهایمان  را به نیابت او انجام دهیم آخر می دانی که اگر کار خیر باشد که  بهترین محسوب می شود  و اگر گناهی باشد چون کارهایمان به نیابت اوست گناه نخواهیم کرد  ...شاید

خدایا محبت اهل بیت را از ما مگیر

خدایا بندگی نمی کنیم اما بنده ای محسوبمان کن که حتی ساعتی از روزمان را به فرزندی اختصاص می دهیم که مادرش  فاطمه ی زهراست .

نگذار آنقدر از خود بیخود شویم که یادمان برود ...

کاش انقدر جرات داشتیم   که اگر گناهی مرتکب می شدیم توبه به جای می آوردیم تا درنیمه ی  شبه ماه  شعبان امسال شاید کمی از گناهانمان کم می شد

خدایا می خواهیم شیعه ی واقعی باشیم  ...

باور کنیم  تا شاید ...

 التماست می کنم  خدایا کاری کن تا از غدیریانی نباشیم که عهد شکستند  برایه همیشه

ما می خواهیم از غدیریانی باشیم که عهد نشکنیم  حتی لحظه ای !

                      برترین عبادت مومن انتظار فرج از جانب خداوند است .

                                                        امیرمؤمنان علیه السلام بحار ج ۵۲  ح ۳۲

انتظار ...

منتظَر ...

منتظِر...

کدام انتظار  اصلا انتظار برای چه کسی ؟

فقط چون امام است ؟  چون امام غایب است ؟  چون می گویند اگر بیاید دیگر غمی نداریم ؟

چون آرزوی دیدارش را داریم ؟ چون می خواهیم  دیگر سختی نکشیم ؟

نمی دانم شاید هزاران دلیل برای انتظار داشته باشیم اما ...

اما ما منتظِرِ منتظَری هستیم که اگر هستیم برای وجود اوست .

اگر زنده ایم و نعمت می خوریم حتی با ناشکری فقط به خاطره نعمت وجود اوست .

او قطب عالم امکان است .

او به حاله شیعیان خود خون گریه میکند .

او ....

و من چه کرده ام برای او که هستی ام بسته به هستیه اوست ؟

به یادش هستم ؟  دعایش می کنم ؟ برای سلامتیه او صدقه می دهم ؟

اصلا اگر دعا می کنم برای اوست یا او بهانه می شود برای استجابت دعایم ؟

برای نان سره سفره ام دعا می کنم یا برای او که از غمه غیبت نجات پیدا کند ؟

نمی دانم اما دعایش کنیم به خدا دعای ما در گیر است .

انتظار برایش سخت است  و من مقصرم در این انتظار سخت.

می دانی اگر بفهمیم که گناهی که می کنیم به غیبتش می افزاید ....دیگر تکرار می کنیم گناهمان را ؟

به خدا انتظار برایش سخت است .

دعایش کنیم ... رهایش کنیم ... زندان غیبت تا به کی ؟  

                            پدرمان ... پدر عالم، در زندان غیبت است و انتظار می کشد و ما ...

دعایش کنیم انتظار سخت است .

و انتظار آنقدر سخت شد که تمام روزهایه هفته ام  را جمعه نامیدم  اما ...

دعایمان کنید ....